RSS

இலக்கிய சந்திப்பு – 9 – சிந்தனையை முன்னிறுத்தி……

04 Feb

சிதைந்து போன ஒரு சமூகத்தில் இருந்து ஒலிக்கும் ஓர் ஒற்றைக் குரலும் இலக்கிய சந்திப்பின் இம்மாத சிந்தனையும்

ஒரு முன்னாள் போராளிப் பெண்ணின் வாக்குமூலம்:

( நன்றி: ஆனந்தவிகடன் தீபாவளிமலர்: 7.11.12 பக்: 150 – 155 )

பெண்களை முதன்முறையாக மரபு வழியாகப் போராட வைத்த எல்.ரீ.ரீ. ஈ இயக்கத்தில் பெண்கள் படையணி எந்த அளவுக்கு வலிமையாக இருந்தது?

1985 ஆவனி மாதம் 18ம் திகதி பெண் புலிகளுக்கான உத்தியோக பூரவமான பயிற்சிப்பாசறை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.அன்றில் இருந்து ஈழப்போராட்டத்தின் இறுதிக்கணம் வரை விடுதலைப்புலிகளின் மிகப்பெரிய தூண்கள் பெண்கள் படையணி. பெண்களைப் போராட்டத்தில் இணைத்ததன் மூலம் பிரபாகரன் செய்தது மிகப்பெரிய சமூகப் புரட்சி.சாதிக்கொடுமைகளும் பெண்களுக்கெதிரான அடக்குமுறைகளும் தாண்டவமாடிய ஈழத்தில் பெண்களைப் போராட்டத்தில் இணைத்ததன் மூலம் பெண்களின் மேல் கலாசாரம் எனும் பெயரால் விதைக்கப்பட்ட அடக்குமுறைகளை எல்லாம் பிரபாகரன் நீக்கினார்.ஆண்கள் படையணி மேல் வைத்திருந்த அதே நம்பிக்கை அவருக்கு பெண்கள் படையணிமீதும் இருந்தது.பிரபாகரன் ஈழ விடுதலைக்காக மட்டும் போராடவில்லை.அவர் பெண் விடுதலைக்காகவும் போராடியவர்.ஈழ விடுதலையை அவரால் அடைய முடியவில்லை.ஆனால் பெண் விடுதலை ஈழத்தில் எப்போதோ பெறப்பட்டு விட்டது.

அவரது படையணியில் இருந்தவர் என்ற முறையில் பிரபாகரன் என்றவுடன் உங்கள் நினைவுக்கு வருவது எது?

ஒரு நூற்றாண்டு கண்ட மாபெரும் வீரன் அவர்.ஒரே துப்பாக்கியுடன் ஆரம்பித்த விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை யுத்த விமானம் வரை முன்னெடுத்து வந்தவர்.அவர் இறந்தவுடன் ஈழப்போர் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஈழத்தமிழர்கள் இப்போது தலைவன் இல்லாத குடும்பம் போல் உணருகிறோம்.

இப்போது நீங்கள் பாலியல் தொழிலாளியா?

ஆம். இப்போது நான் ஒரு பாலியல் தொழிலாளி.ஆனால் பாலியல் தொழிலாளி ஆக்கப்பட்டவள்.

என்ன நடந்தது?

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் நான் இருந்த போது சக போராளி கீரனைக் காதலித்து மணந்து கொண்டேன். நான்கு வருடக் காதல் அது. நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்வுக்குச் சாட்சியாக இரு குழந்தைகள். இறுதிப் போரின் போது அனந்தபுரத்தில் ரசாயணக் குண்டடித்து இறந்து போன 700 போராளிகளில் அவரும் ஒருவர்.அவர் இறந்தவுடன் எனக்கிருந்த ஒரு துணையும் இல்லாமல் போனது. அவர் இறக்கப் போகும் கணம் வரை எனது குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை.ஆனாலும் நான் மனம் தளராமல் போராடினேன்.எமது போராட்டத்தில் நாம் தோற்றுப் போவோம் என நாங்கள் கனவிலும் நினைத்ததில்லை. ஆனாலும் நாங்கள் தோற்று விட்டோம்.எமது போராட்டம் தோற்றுப் போனால் என்ன செய்வது என்கிற எந்தவிதமான முன்னேற்பாடும் எங்களிடம் இல்லை.

முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்தூ நானும் எனது ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு இராணுவப்பிரதேசங்களுக்குள் எனது இரண்டு குழந்தைகளுடன் வந்தேன். வவுனியா மெனிக் ஃபாம் முகாமில் தங்கி இருந்த போது இராணுவப் புலனாய்வுப் பிரிவால் கைது செய்யப்பட்டென். எனது குழந்தைகள் என்னிடம் இருந்து பிரிக்கப்பட்டனர். வவுனியாவில் இருந்து விசாரனைக்காக அநுராதபுர முகாமுக்குக்  கொண்டு செல்லப்பட்டேன். அங்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட முதல் நாளே விசாரனை என்னும் பெயரால் இராணுவத்தினரால் கூட்டாகக் கற்பளிக்கப்பட்டேன்.காலை, மாலை, இரவு என ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது மூன்று முறையாவது கற்பழிக்கப்பட்டேன். சுமார் 50க்கு மேற்பட்ட பெண் போராளிகள் இராணுவத்தினரால் கற்பழிக்கப்பட்டனர். பெரும்பாலான பெண் போராளிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டனர். எனது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை நினைத்து நான் உயிருடன் இருந்தேன்.

அழகான பெண் போராளிகள் உயர் அதிகாரிகளினால் கற்பழிக்கப்பட்டனர். சில போராளிகள் சிங்கள இனவாத அமைச்சர்களாலும் கற்பழிக்கப்பட்டனர். சோதியா படையணியில் குறிப்பிடத்தக்க தளபதியாக இருந்தவள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக இராணுவ உயர் அதிகாரி ஒருவரும் சிங்களப் பேரினவாதத்தை தனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் விஷமாக உமிழும் ஒரு அமைச்சரும் என்னைக் கூட்டாகக் கற்பழித்தனர். காமப் பசியாறுவதற்காக அவர்கள் என்னைக் கற்பழிக்கவில்லை.’தமிழ் பெண்களைக் கற்பழிக்கிறோம்’என்ற மிருகவெறி உந்தித் தள்ளலே அவர்களை முடுக்கியது. எங்கள் வேதனைகளைக் கைகொட்டி ரசிக்கும் மிருகத்தனம் இருந்தது.

கூட்டாகக் கற்பழிக்கும் போதே இரத்தப் பெருக்கு அதிகமாகி இறந்தார் என் தோழி ஒருவர். குதறிக் கிழிக்கப்பட்ட பிறப்புறுப்பில் பெற்றோல் ஊற்றி அவர்கள் வலியால் துடிப்பதைக் கைகொட்டிச் ரசித்தனர். அவர்களின் மார்பகத்தில் ஊசிகளை ஏற்றி அவர்களின் மலத்துவாரத்தில் இரும்புக் குளாய்களைச் செலுத்தி அவர்கள் வலியால் துடிப்பதை வெற்றித் திருவிழாவாக ரசித்தனர். பெண் போராளிகளை எவ்வளவு தூரம் சிதைக்க முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் மிருகத்தனமாகச் சிதைத்தனர். எனது குழந்தைகளுக்காக நான் எனது உயிரைக் கையில் பிடித்த வண்ணம் இருந்தேன்.

விசாரணைச் சித்திரவதையில் இருந்து எப்படித்தப்பினீர்கள்?

சிறிது காலத்தில் அவர்களாகவே என்னை விடுவித்தனர். எங்களை மீள் குடியேற்றம் செய்வதாகக் கூறி முல்லைத்தீவுக் காடுகளுக்குள் கொண்டு விட்டனர். அடுத்த வேளை உணவுக்கே திண்டாடும் நிலை. வன விலங்குகள், பாம்பு, பூச்சிகளுக்கு இடையே என் இரண்டு குழந்தைகளையும் வைத்துக் கொண்டு நான் பட்ட அவலத்தை வார்த்தையால் வடிக்கமுடியாது. பின் ஒருவழியாக அங்கிருந்து தப்பி யாழ்ப்பாணம் வந்தேன். யாழ்ப்பாணம் வந்த கணத்தில் இருந்து தான் நான் ஒரு பாலியல் தொழிலாளி ஆனேன்.

நீங்கள் பாலியல் தொழிலாளியாக மாறக் காரணம்….?

பசிதான் காரணம் சகோதரா. யாழ்ப்பாணம் வந்த எங்களுக்கு உதவ யாருமே இல்லை. தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாகக் கூறும் கட்சிகள் எல்லாமே வெறுமனே பெயர் அளவில் தான் இயங்குகின்றன.முன்னாள் போராளி எனத்தெரிந்தும் யாரும் உதவக் கூட முன்வரவில்லை. எங்களை ஏதோ தீண்டத்தகாதவர்கள் போல் நடத்தினார்கள். எங்களுடன் பேசினால் கூட அவர்களுக்கு ஏதும் பாதிப்பு வரலாம் என அஞ்சினார்கள். எனது இரண்டு குழந்தைகளும் தனித்து விடப்பட்டோம்.பசியால் பிஞ்சுக்குழந்தைகள் வாடுவதை எவ்வளவு காலம் தான் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? பால் சுரக்காத முலையச் சப்பியவாறு பால், பால் என எனது சிறு குழந்தை அழுவதை நான் எப்படித்தம்பி சகித்துக் கொண்டிருப்பது? எனக்கு வேறு எந்தவழியும் தெரியவில்லை

ஏன் நீங்கள் வேலை தேடவில்லையா..?

எங்களுடன் பேசவே பயந்தவர்கள் வேலை தருவார்களா என்ன? நான் வேலை தேடிச் சென்ற அனைத்து இடங்களிலும் என்னை உள்ளே விடவே பயந்தனர்.பசி தாங்காமல் பிச்சை எடுத்தேன். எங்களுக்குப் பிச்சை போடக் கூடப் பயந்தனர். மீண்டும் சொல்கிறேன்…. எனக்கு வேறு வழி ஏதுமே இல்லை. யாப்பாணம் பழைய புகையிரத நிலயத்தில் பசி வயிற்றைச் சுருக்க படுத்திருந்த போது அங்கு வந்த ஒருவரிடம் பிச்சை கேட்டேன்.அவர் என்னை படுக்க அழைத்தார். சென்றேன். அவர் வேலை முடிந்ததும் எனக்கும் எனது குழந்தைகளுக்கும் உணவு வாங்கித்தந்தார். அன்றில் இருந்து தான் நான் ஒரு பாலியல் தொழிலாளியானேன்.தம்பிக்காகப் போராளியான நான் எனது குழந்தைகளுக்காகப் பாலியல் தொழிலாளியானேன்.

யாரெல்லாம் உங்கள் வாடிக்கையாளர்கள்?

பெரும்பாலும் வயதானவர்கள். சில சிங்கள யாத்திரீகர்களும் வந்து போவார்கள். சில பாடசாலை மானவர்களும் வருவார்கள். ஆனால் அவர்களை நான் அனுமதிப்பதில்லை.

தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் எதுவுமே உங்களுக்கு உதவ முன்வருவதில்லையா?

அவர்கள் வெறும் பேச்சுக்குத்தான் அரசியல் கட்சிகள். அவர்கள் சிங்களப் பேரினவாத ஆரசாங்கத்தின் ஏஜெண்ட் போலவே செயல்படுகின்றனர்.

இந்தியாவில் இருந்து கொண்டு தமிழ் ஈழத்துக்காகப் போராடும் எந்தத் தலைவர்களும் உங்களைப் போன்ற பெண்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்ட முன்வரவில்லையா?

( அதுவரை எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் தன்மையாக ஒலித்த குரலில் அனல் ஏறுகிறது ) இந்தியாவில் இருந்து கொண்டு ஈழத்துக்காகப் போராடுவதாகச் சொல்லும் எந்தத் தலைவர்களிடமும் ஈழம் சம்பந்தமான நேர்மையான புரிந்துணர்வே இல்லை.’ஈழத்தமிழர்களாகிய நாங்கள் தோற்றுவிட்டோம்” என்கிற நிர்வான கசப்பான உண்மையைக் கூட இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

அதனால் தான் இன்றும் இனி ஒரு ஈழப்போர் வெடிக்கும்.பிரபாகரன் திரும்பி வருவார் என்றெல்லாம் சும்மா எழுதிக் கொழுத்திப் போடுகின்றனர். எமது போராட்டம் ஈழத்தில் இருந்து சர்வதேசத்தின் சதியால் வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் பிடுங்கப் பட்டுவிட்டது. எனது குழந்தைகளுக்கு அடுத்த வேளை உணவு இல்லாமல் பாலியல் தொழில் செய்துவரும் என்னிடம் வந்து ’எப்போது உங்கள் அடுத்த போராட்டம்” என்று கேட்டால் விளக்குமாறால் அடிப்பேன்.(சட்டென ஆற்றாமை பொங்க குரல் உடைந்து அழுகிறார்)  இந்தியத் தலைவர்களே! … உங்களைக் கைகூப்பித் தொழுகிறேன்….எங்களை வைத்து வியாபாரம் செய்வதை இனியாவது நிறுத்துங்கள்.எமது சஅடுத்த சந்ததி வாழவேண்டும். ஒரு நாளேனும் நின்மதியாக உறக்கம் கொள்ள வேண்டும். உங்களுடய பிள்ளைகள் மட்டும் படித்தால் போதுமா? எமது அடுத்த சந்ததியும் கல்வி கற்க வேண்டும்.

ஈழத்தில் இன்னொரு போர் வேண்டும் என்று கூறும் நண்பர்களே… உங்களுக்குப் போர் எவ்வளவு வலியானது என்று தெரியுமா? போர் எவ்வளவு கொடுமையானது என்று தெரியுமா? கண் எதிரே ஷெல் பட்டு இறந்து போன பெற்றோரின் உடல்களைக் கூடத் தகனம் செய்ய முடியாமல் உயிருக்கு அஞ்சி ஓடிய எம்மவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?  தாய் இறந்ததைக் கூட அறியாது தாயிடம் முலைப்பால் குடித்த குழந்தையின் அவலத்தை நீங்கள் கண்டதுண்டா? கண்டிருந்தால் நீங்கள் ஈழத்தில் மட்டுமல்ல, உலகின் எந்த மூலையில் போர் நடந்தாலும் ஆதரிக்க மாட்டீர்கள்.

உங்களால் இந்தப் பேட்டியில் விமர்சிக்கப்படும் நபர்கள் பதிலுக்கு உங்களை விபசாரி என விமர்சி…

(கேள்வியை முடிக்கு முன்னே சுளீர் எனச் சொல்கிறார் ) நான் எனது உடலைத்தான் விற்கிறேன். அவர்களைப் போல ஆண்மாவை அல்ல!.

( பேட்டி கொடுத்தவர் பற்றி:)

எனது சொந்த ஊர் யாழ்ப்பாணம், வட்டுக்கோட்டை.1995 யூலை மாதம் நாம் இடம்பெயர்ந்து நவாலியில் உள்ள தேவாலயத்தில் தஞ்சம் புகுந்தோம். சுமார் 500 பேர் அங்கு குடிபெயர்ந்திருந்தோம்.9ம் திகதி புக்காரா விமானங்கள் நடாத்திய தாக்குதலில் எனது கண்ணுக்கு முன்பாக சுமார் 125 அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். என்னுடன் அந்தக் கனம் வரை சிரித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த என் 2 வயதுத்தம்பி உடல் இரண்டு துண்டாகி செத்துப் போனான்.ஒருவாரம் மயக்கமாகி ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து விழித்த போது தம்பியோடு தாயையும் இழந்திருந்தேன்.சிறு குழந்தை அவன். எனது உதவி இல்லாமல் காலைக் கடன்களைக் கூட கழிக்க முடியாத குழந்தை அவன்.என்ன பாவம் செய்தான்? தமிழனாய் பிறந்த ஒரே காரணத்துக்காகக் கொல்லப்படுவதை எத்தனை காலத்துக்குத் தான் சகித்துக் கொண்டிருப்பது?  எவ்வளவு காலத்துக்குக் குழந்தைகளைப் பலி கொடுப்பது? எமது அடுத்த சந்ததியைக் காக்கும் கடமை எனக்கிருப்பதாகத் தோன்றியதால் போராட்டத்தில் இணைந்து கொண்டேன்)

…………………..

உண்மை போடுகின்ற சூடு! வாழ்க்கை ஒன்றின் அவலக்குரல்! வலியால் எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள்! யதார்த்தத்தின் நிதர்சனங்கள்!!

ஈழத்து இலக்கியம் இதுவரை கண்டிராத  ஒரு வாழ்க்கைக் கோலம்! மேலும் ஒரு மறு பக்கப் பார்வை! ஒரு சமூகம் இது வரை காண்டிராத ஒரு போரியலின் பின்பான அவலம்!

ஒரு சமூக விமர்சனம்!

நாங்கள்! எங்கள் சிந்தனைகள்!! இவை எல்லாம் எங்கே நிற்கின்றன!!! என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றோம் நாம்? என்ன செய்யவேண்டும் நாம்? நாம் உடனடியாகச் செய்ய வேண்டியவை என்ன? என்கின்ற கேள்விகளுக்கு நாங்கள் விடைகளைக் காணுகின்ற போது அவலமாய் மாண்டு போன எல்லா ஆத்மாக்களுக்குமான சாந்தியும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற அவலங்களுக்கான சாந்தியும் கூடக் கிட்டக் கூடும்!

இழப்புகளை நினைவுகூரும் இம்மாதத்தில் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கேள்விகளும் செயல்படவேண்டிய தேவைகளுக்கான சாத்தியப்பாடுகளையும் இப் பேட்டி நமக்குச் சொல்லி செல்கிறது என நம்புகிறேன்.

மக்களை: மக்களின் வாழ்வியலைப் பிரதிபலிக்காத; மனிதத்தைப் பேசாத இலக்கியம், இலக்கியச் சந்திப்பு  பயனற்றது.

கடந்த மாத இலக்கிய சந்திப்பில் ஈழத்தின் பிரபல வன்னி மண் பிறப்பித்த எழுத்தாளர் தாமைரைச் செல்வி அவர்களை விருந்தினராக அழைப்பித்து ”சமகால ஈழத்துச் சூழலும் வெளிவரும் கலை இலக்கியப் படைப்புகளும்” பற்றி உரையாடி இருந்தோம். அதில் சமகால ஈழத்துச் சூழலும் நடைமுறைச் சிக்கல்கலும் இலக்கியமாகப் படைக்கப்படாத சில வரலாற்று உண்மைகளும் பற்றிய விடயம் பிரதான ஆர்வத்துக்குரிய பேசுபொருளாய் அமைந்திருந்தது.

அதன் இன்னொரு பரிமானம் மேற்கண்ட பேட்டியில் வெளியாகி இருக்கின்றது. ஆகையினால் ஒவ்வொரு  மாத இறுதி ஞாயிறிலும் நடைபெறும் நம் வழமையான இலக்கிய சந்திப்பு நிகழ்ச்சி இம்முறை மேற்சொன்ன பேட்டியை முன்னிறுத்தி; அதனை இம்மாத சிந்தனையாக  முன் வைத்து, மாண்டு போன அனைத்து மக்களுக்கும் மரியாதை செலுத்து முகமாகவும் வாழ்கின்ற மக்களின் அவலத்தை ஒரு கனம் நெஞ்சில் இருத்து முகமாகவும் இடம்பெறாது என்பதையும் இவ்வருடத்துக்கான கடைசிச் சந்திப்பு 2.12.2012 அன்று பரமற்றா பூங்காவில் மாலை 5 மணிக்கு அமைதியான முறையில் இடம் பெறும் என்பதையும் அறியத்தருகிறோம்.

அனைத்து உயிர்களும் அமைதியில் நிலைபெறுவதாக!

தர்மம் வெல்வதாக!

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 04/02/2013 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: